O walorach szkła laminowanego i jego możliwym zastosowaniu wspominaliśmy już w artykule dotyczącym zjawiska delaminacji. Warto jednak podkreślić, że choć do wytwarzania kompozytu wykorzystuje się najczęściej folię PVB, coraz większą popularnością cieszy się inny jej rodzaj – EVA.

Folia EVA to etylenowy polioctan winylu, nazywany również kopolimerem. Jest jednym z rodzajów termoplastów, który w zależności od swojego składu chemicznego, może mieć różne właściwości – charakterystyczne zarówno dla ciał krystalicznych, jak i amorficznych. To właśnie właściwości tego materiału sprawiają, że EVA wykorzystywana jest w procesie laminowania szkła.

Jedną z jej zalet jest przechodzenie w stan ciekły podczas łączenia ze szkłem. Dzięki temu niwelowane są wszelkie nierówności szklanych arkuszy, w tym wady takie jak roller – waves, które w przypadku PVB mogą powodować pewne trudności w odpowiednim nałożeniu folii. To właśnie z uwagi na tę cechę folia EVA wykorzystywana jest nie tylko do produkcji szkła warstwowego, ale również ogniw fotowoltaicznych. Ponadto EVA charakteryzuje się bardzo dużym stopniem adhezji oraz kohezji (siła spójności pomiędzy cząstkami tego samego rodzaju), podwyższoną dźwiękochłonnością, wysoką wytrzymałością na rozciąganie, ale też doskonałą przezroczystością. Ma to szczególne znaczenie w przypadku laminatu, w którym konieczne jest zastosowanie kilku warstw folii. Taki rodzaj szyby wykorzystuje się np. w balustradach mocowanych na zewnątrz budynku.

Folia EVA a fola PVB

Promieniowanie UV ma szkodliwy wpływ nie tylko na folię PVB, ale również na folię EVA. W jej przypadku może ono doprowadzić do spadku adhezji czy maksymalnego wydłużenia względnego, zmętnienia czy wspomnianej już delaminacji. Z tego powodu do jej produkcji wykorzystuje się specjalne stabilizatory, pozwalające na zwiększenie odporności na promieniowanie. Mowa tutaj o tzw. wysokim transparencie, który cechuje się podwyższoną odpornością na działanie promieniowania UV oraz wysokim współczynnikiem transparentności, sięgającym ponad 91%.

Istotną różnicą między foliami jest to, że EVA, w przeciwieństwie do PVB, nie jest higroskopijna. Oznacza to, że ma ona wyższą odporność na działanie wody, która często przedostaje się do szkła zarówno w postaci ciekłej, jak i gazowej. Dzięki temu można ją przechowywać na otwartych przestrzeniach, bez konieczności kontrolowania stopnia wilgotności. Z tego samego powodu krawędzie laminatu nie wymagają tak dokładnego zabezpieczenia, jak ma to miejsce w przypadku folii PVB. Co więcej, EVA może być przechowywana w temperaturze pokojowej i umożliwia pracę w zakresie od 80°C do 120ºC.

Ten rodzaj folii charakteryzuje się również szerokimi możliwościami zdobienia – pomiędzy jej arkuszami można umieścić m.in. drewno, diody LED, płótno, żelazo czy tworzywo sztuczne PET. Warto jednak zaznaczyć, że folia EVA jest mniej odporna na rozerwanie niż PVB – jest to zakres od 10 do 25 MPa. W przypadku PVB przedział ten zaczyna się od 20 MPa.

Proces laminowania

Kompozyt z wykorzystaniem foli EVA powstaje w procesie laminowania próżniowego. Urządzenia do tego wykorzystywanego są przeważnie tańsze od tych, których trzeba użyć w przypadku laminowania folią PVB. Są też zazwyczaj wyposażone w układy chłodzące oraz nagrzewające. Dostępnych jest ich kilka rodzajów, w tym przede wszystkim laminatory komorowe z workami silikonowymi posiadającymi próżniowe odsysanie powietrza oraz laminatory komorowe z systemem próżniowego odsysania powietrza z komory roboczej. W zależności od rodzaju folii oraz grubość szkła warstwowego inny będzie czas trwania laminowania, natomiast temperatura w trakcie tego procesu wynosi standardowo między 115°C a 155°C.

Folia EVA a dobór okuć

Niezależnie od tego, czy wybierzemy laminat z folią EVA, czy PVB, nie wpływa to na dobór okuć czy sposób ich montażu. W obu przypadkach otworowanie szkła trzeba wykonać przed laminowaniem oraz hartowaniem tafli, a decydują się na mocowania zaciskowe pamiętać o odpowiedniej sile docisku.