Szkło emaliowane cieszy się popularnością zarówno w aranżacji wnętrz, jak i w architekturze. Wpływ na zainteresowanie tym materiałem mają nie tylko jego walory estetyczne, ale także trwałość emalii oraz możliwość poddania procesowi hartowania.

Szkło emaliowane, nazywane także ceramicznym lub spandrelami, powstaje poprzez pokrycie jego powierzchni specjalną, ceramiczną farbą, którą można nanieść na dwa sposoby. Pierwsza metoda, czyli sitodruk, polega na nałożeniu dekoracyjnego szablonu na drobną siatkę, przez którą matryca przetłacza farbę, pokrywając nią powierzchnię szkła. Jest to jednocześnie metoda, która w porównaniu do innych, umożliwia nałożenie najcieńszej warstwy farby. W metodzie sitodruku krawędzie szkła pozostają zazwyczaj bezbarwne, ale istnieje ryzyko, że emalia na nie nacieknie. Dlatego ważne jest, aby jeszcze przed jej naniesieniem ustalić jakie będzie zastosowanie szyby. Alternatywną metodą jest nałożenie farby z pomocą walca kontrolującego grubość jej warstwy. Ma to bezpośredni wpływ na stopień przezierności szkła. Przykładowo delikatna, cienka warstwa sprawi, że tafla będzie półprzezroczysta i uzyskamy tzw. efekt satyny. Z kolei większa ilość emalii spowoduje, że szkło będzie całkowicie nieprzezierne. Co ważne, emalia nanoszona jest tylko na jedną stronę szyby.

Jak powstaje emalia?

Emalia powstaje przeważnie z materiałów nieorganicznych, odpowiedzialnych za jej kolor, które mieszane są z bardzo drobno zmielonym szkłem. Powstała w ten sposób farba ceramiczna jest następnie nanoszona na szkło i wypalana w piecu. Na skutek tego procesu wtapia się ona w powierzchnię szyby. Szkło emaliowane może być także hartowane, dzięki czemu staje się bezpieczniejsze i charakteryzuje się zwiększoną odpornością na uderzenia mechaniczne oraz uszkodzenia termiczne.

Wybierając rodzaj odpowiedniej emalii, należy wziąć pod uwagę jednak kilka czynników, w tym m.in. zastosowanie panelu, miejsce jego montażu, sposób podświetlenia tafli oraz czy po zamocowaniu krawędzie szkła pozostaną na widoku. Warto jednak nadmienić, że pokrycie szkła emalią wpływa na jego grubość, a tym samym rodzaj okuć odpowiednich do jego montażu.

Możliwe zastosowanie

Szkło ceramiczne, ze względu na walory dekoracyjne oraz trwałość emalii, ma wszechstronne zastosowanie w aranżacji wnętrz, m.in. w kabinach prysznicowych, jako wypełnienie drzwi lub systemów balustradowych. Wykorzystuje się je również do zakrycia elementów konstrukcyjnych budynku jak np. kolumny, podwieszane sufity, instalacje elektryczne lub wodno-kanalizacyjne. Ponieważ ten rodzaj szkła może zostać poddany procesowi hartowania, stosowany jest także w architekturze, np. w postaci szklenia fasady. Spandrele są wówczas najczęściej umieszczane pomiędzy dwoma przezroczystymi szybami, które następnie mocowane są na elewacji budynku. Takie rozwiązanie ma dwie zalety – ze względu na ograniczony stopień przepuszczania światła pomieszczenia wewnątrz budynku mniej się nagrzewają, natomiast z uwagi na to, że farba nakładana jest tylko po jednej stronie szyby, dzięki spandrelom pomieszczenia są dobrze doświetlone, ale z zewnątrz budynku nie widać ich wnętrza.

W jaki sposób ocenia się jakość szkła?

W celu dokonania oceny szkła emaliowanego należy przyjąć takie same założenia jak w przypadku szkła hartowanego oraz wzmocnionego termicznie. Tym samym metodologia badania opisana została w normach PN EN 12150 oraz PN EN 1863. Natomiast w celu oceny jakości wykonania emalii szkło należy obejrzeć przy rozproszonym świetle, w sytuacji, gdy nie jest bezpośrednio nasłonecznione lub oświetlone światłem sztucznym. Powinno się na nie patrzeć prostopadle lub pod kątem maksymalnie 30°, znajdując się w odległości 3 m od szyby. Jeżeli z tej odległości skazy lub wady nie będą widoczne można uznać, że emalia została naniesiona poprawnie. Należy jednak pamiętać, że jakość emalii ocenia się zawsze od strony niepokrytej farbą.